Verhaal

 

OP WEG NAOR ’T LÖGGENBOS                                                        

 

Op ne morgen leep ik samen met onzen hond Stamper ‘t vaste rundjen deur de buurtschap. ’t Was prachtig weer en wi’j
genoten allebei van de wandeling.

“Hee, mevrouw, psst”, heuren ik opens. Ik kekke rond, maor zagge niemand.

“Hier, op de grond, bi’j de eikenboom”, heuren ik weer een fien stemmeken ropen.

Ik kekke naor de grond…en ik kekke nog is good, want daor teggen de dikke stam van de eikenboom, lönnen een heel klein
Spenkeltjen. Ik wiste direct dat ’t een Spenkeltjen was, want hee zag der precies uut zoas een Spenkeltjen der uut mot zeen.
Ovver zien scholdertjen hing ne löögen zak.

Hee beduden da-k dichterbi’j mos kommen en ik ging op de hurken zitten.

“Wet i’j misschien ok waor ik ’t löggenbos kan vinden?” vroog e.

“ ’t Löggenbos? Daor heb ik nog nooit van eheurd”, zei ik verbaasd.

Hee schudden zien heufd. “Daor was ik al bange veur”, zuchtten e. “Jullie mensen mot dat ok neet wetten, want dan krie-j nog völle meer gedram in de waereld, maor ik bun op de rotonde bi’j Varsseveld de verkaerde kante op egaone en no bun-k
hopeloos verdwaald.”

Hee kek speurend um zich hen of e ondertussen neet wat herkennen.

“En ik mot der neudig op an”, zei e, kloppend op de löögen zak. “Ik heb al miene löggens op en no wo-k weer ne zak vol ni’jen halen. Ok veur de vrouwe thuus.”

Ik kek ’t Spenkeltjen ‘s an.

Stao-k hier op ne mooien morgen met een Spenkeltjen te praoten, dacht ik. A-k dat vertelle, geleuft mien gin mense!

Ik vroge: “Maor ho geet dat dan? Kö-j dee löggens daor gewoon halen? Ik hove dat nooit en ik lege toch ok wal ‘s?”

’t Spenkeltjen meek een geargerde bewaeging met de hand.

“Jullie mensen leegt jo hellem en zellem an mekare. ’t Zol wal ‘s good waen, dat júllie de löggens ne kaere op hadden. Dan
laeren i’j wal um der ‘s wat zuniger met umme te gaon”, en hee kek mien bestraffend an.

“Nae,” zei e, “wi’j Spenkeltjes, mot toch zo gemiddeld één keer per jaor naor ’t bos um löggens te halen. I’j hebt ze daor in alle
soorten en maoten. Grote en kleine löggens. Schmiechterige en ingewikkelde löggens, jaa-ah, daor mo-j de kop good
bi’jhollen, dee nem ik neet zovölle. Wieter ha-j nog meepse löggens, dee mankaert altied wat en löggens op klompen, dee
heur i’j ankommen. Knoffelige löggens, dat bunt lastigen. Dee mo-j later altied lieke strieken. Wieter is der ok nog een
stuksken bos met butenlandse löggens: Duutsen en Belgischen.”

No kek e effen zunig veur zich uut.

“Maor dee lesten kö-j baeter neet nemmen, dee doot ’t nooit, dee wet zelf volgens mien neet ho ’t mot. Dan kö-j nog baeter de Duutse löggens nemmen, daor krie-j altied ne bratwurst bi’j.”

Ik begrep der nog neet völle van.

“Ligt dee daor dan zomaor in ’t bos?”

No begon ’t Spenkeltjen te lachen.

“Nae, nae,” zei e, “dee greuit daor an de struke en de beume. De groten an de beume en de kleinen an de struke.
Ne gemenen of geniepigen löggen greuit onder de grond, dee könt gin daglecht verdragen. Vrolijke löggens staot achter in
’t bos. Dee lacht tevölle, daor wordt de andere löggens masserig van.  Verwaande löggens hangt veur een spegel.
Könt ze zichzelf bewonderen,” greulen ‘t Spenkeltjen.

“Maor,” begon ik weer, “ho wet i’j dan welken löggen da-j plukken mot?”

“Hoho, wacht ‘s effen”, reep ’t Spenkeltjen. “Ik plukke dee neet zelf! In ’t bos wont de grootsten löggenbuul van de Achterhook. Dén wordt elk jaor tiedens ’t grote löggenbal ekozzen en as pries mag e dan een jaor lang veur alle löggens in ’t bos zorgen.
Hee göf ze water en vitamientjes, poetst de olde löggens weer op en natuurlijk mot e ok ni’je löggens bedenken en daor
struke of beume van anplanten. Geleuf maor dat e der drok met is.”

Ik most’s effen good naodenken.

“Zo’n vrömd verhaal he-k nog nooit eheurd”, zei ik. “I’j leegt toch neet, joh? I’j hebt mien toch neet veur de gek?”

No kek ’t Spenkeltjen mi’j niedig an.

“Wat vertel ik ow no net? Ik heb de löggens oo-op!”

En um dat nog ’s extra te bewiezen heel e de löögen zak op zien kop en schudden ‘m ‘s flink hen en weer.

Ik knikken.

“Maor no wet i’j nog neet ho-j der kommen mot.”

Hee schudden ’t heufd.

“Ik wet wal,” zei e, “dat ’t dichtebi’j de Brinkersmölle mot waen.”

Ik beslot um ‘m toch een endjen op weg te helpen, want dee Brinkersmölle kennen ik wal, dén was dichtebi’j.

Hee zuchtten tevraeden en sloog de zak weer ovver zien scholdertjen.

“A-j ’t löggenbos evonden hebt, kom i’j dan op de terugweg nog effen bi’j mien an um alles te laoten zeen en te vertellen wa-j allemaole bi’j ow hebt?” reep ik ‘m nao.

Hee knikken.

 

’t Duren zonne kleine waeke toen ik op ne morgen ’t Spenkeltjen weer teggen de stam van de dikke eikenboom zagge staon.

Hee kek mien tevraeden an. Hee kloppen op de zak en zei: “Rondvol met löggens! Hier kan-k ne mooie pose met veuruut en
dan kan de vrouwe der ok nog een paar kriegen.”

Hee wreef zich in de kleine hendjes: “En ik heb der een paar mooie ni’jen tussen zitten! Hahaha, daor za-k ze op 1 april ‘s mooi met te pakken nemmen!”

Hee lachen weer.

“Maor no mo-k op huus an.”

Hee zwaaien, sloog de zak weer ovver zien scholdertjen en wol weglopen.

“Hee, Spenkeltjen”, reep ik. “Mag ik neet ene löggen van ow hebben?”

’t Spenkeltjen dacht nao.

“Ik wet ’t neet”, zei e. “Eigenlijk leeg i’j al genog.”

“Ne leuken dan”, zei ik. “Gef mien dan ne leuken löggen, daor kan-k toch niks verkaerds met doon?”

Hee kek in de zak en heel der ne helen mooien pimpelpaersen löggen uut.

“Astebleeft”, zei e. “Umda-j mien de weg ewezen hebt. Maor no mo-k gaon, ze zölt thuus jo neet wetten waor-k toch blieve.
Gin mense vertellen over ’t löggenbos, heur!”

Dat belovven ik ‘m.

 

“Ho warkt de löggen eigenlijk?”, reep ik ‘m nao.

“Dat wis zich vanzelf”, reep e terugge en stok zien duumken op.

Fluitend ging e op Varsseveld an.

 

Ik kek ‘s naor dén mooien löggen in mienen hand, waor ‘k neet van wiste ho-k ‘m gebroeken most. Ik stoppen ‘m in de tesse
en daor zat e vanmorgen nog…

(ik veule in miene tesse en zeuke de löggen, maor vinne niks)…

 

Hey, hee is weg!…

 

Dan had dat Spenkeltjen toch geliek…’t wes zich vanzelf!